Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

Bir adamın kafasında derin bir yara izi mevcuttu. Kavganın başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Nasır’dı. Kavga sırasında ağır izler almış sığınmacıların bakılan Danca kurumunda birkaç ay tedavi görmüştü. Sağ kolu hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günler avucuma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan insanlara verdiği kalemleri sahiplerinin alması için sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaş travmasını şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” demekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okulda ile aile hayatında zorlanıyordu.

Görevli uzmanı çabalar sonuç vermedi. Okul yönetimi, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini toplantıya duyurdu.

Aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile toplantı toplantı salonuna girer girmez, O çocuk kalktı, “Muallim!” bağırdı bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye aniden kullandı.

Soğuk havalarda ben çorap giymiştim. Dede çorapsız geldi. Yeleğin altına giymiş gibi beyaz entarisini ayak bileklerine kadar uzamış giydi. Anne ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Eğitimdeki durumunu ifade etmeye başladığımızda, Rahman çok rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır anlamaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi. Anne ise kendisini “Hâlâ gözleri haklı olarak yatak gece işemeye!” söyledi. O çocuk utanç içinde odayı ayrılmak istedi. Sorunu çok kültürlüce.

Konsensusla ailenin da onayıyla Rahman’ın bir danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ve koordine görevi görev verildi.

İlerleyen günlerde Rahman koro koşarken, kapıya çarptı. Yaralanmadı ama canı acı duydu, samimi uzun üzüldü. Rahman’ı avutmak destek olmak elini tutmaya okul götürdüm. Önüne beyaz kağıt bir adet renkli kalemler yerleştirdim. Bir kitap seçtim, birkaç kitap okuma görünümü görerek uzak dan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. O çocuk, farklı renklerde kalemlerle şeyler karalarken bana unutmuş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı çıkarıp bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla bitkin, uyumak istiyor okula gitmek istemiyor. Arkadaşları onu sevmiyor!” dedi. O yıl farklı bir okulda çalışmaya. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır’la karşılaştım. Beni fark etti, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü ve bulutlandı; benden saklamadı. Oğul sonraki gelişen çeşitli Kriminal olaylarına karışarak yetkililer kayda işlenmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli gençlerin eğitildiği bir yetiştirme yurduna gömülmüş. Bütün gayretlerimize karşılık Rahman’ı kurtaramayan olduk.